Wybory patrona naszej szkoły

    19 stycznia 2009 r. zakończyła się akcja prezentująca sylwetki wszystkich kandydatów na patrona.

NASI KANDYDACI:

Jan Paweł II

Karol Wojtyła, tak bowiem naprawdę nazywał się Jan Paweł II, urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach. W roku 1938 Karol Wojtyła skończył Państwowe Gimnazjum im. Marcina Wadowity, po czym bez egzaminów wstępnych, do czego upoważniało go celujące świadectwo maturalne, rozpoczął studia polonistyczne na wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, gdzie przeniósł się wraz z ojcem. Tam też kontynuował swoją rozpoczętą jeszcze w szkole przygodę z teatrem i literaturą. W gimnazjum bowiem grywał w szkolnym kółku teatralnym, w którym wystawiano głównie lektury szkolne: "Kordiana" Słowackiego, "Antygonę" Sofoklesa czy też "Śluby panieńskie" Fredry.

Po raz pierwszy o wstąpieniu do seminarium duchownego Karol Wojtyła pomyślał w roku 1941, kiedy umarł jego ojciec. W październiku 1942 roku wstąpił do tajnego Seminarium Archidiecezji Krakowskiej i na również tajny Wydział Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z powodu prześladowań, jakimi Niemcy nękali polskich księży, przez pierwsze dwa lata studiów zmuszony był ukrywać swoje powołanie, szczególnie po "czarnej niedzieli" 6 sierpnia 1944 roku, kiedy Gestapo aresztowało prawie siedem tysięcy duchownych. Mieszkał na Tynieckiej 10 i pracował jak poprzednio.

Po zakończeniu wojny seminarium wyszło z ukrycia. Karol Wojtyła do roku 1946, jako asystent, prowadził seminaria z historii dogmatu. 1 listopada 1946 został wyświęcony przez Księcia Metropolitę kardynała Sapiehę na księdza. Swoją pierwszą mszę - tzw. mszę prymicyjną - odprawiał w Krypcie św. Leonarda w krakowskiej Katedrze na Wawelu. Jeszcze w tym samym miesiącu wyjechał na dalsze studia do Rzymu Studiował na Papieskim Uniwersytecie Angelicum i mieszkał w Kolegium Belgijskim. Po roku nauki, w czasie wakacji zajął się pracą duszpasterską wśród polskich robotników we Francji, Holandii i Belgii.

W roku 1948 Karol Wojtyła wrócił do Polski i został wikarym w niewielkiej parafii Niegowić. Uczył tam dzieci religii, odprawiał poranne msze i pomagał proboszczowi Kazimierzowi Buzale. W marcu 1949 roku Wojtyła został przeniesiony do Krakowa do parafii św. Floriana. Tam założył chór gregoriański, z którym wkrótce przygotował i odśpiewał mszę "De Angelis" ("O Aniołach"). Swoich chórzystów zaraził pasją i miłością do gór - razem przewędrowali Gorce, Bieszczady i Beskid.

W Krakowie otrzymał też w końcu tytuł doktora teologii i uzyskawszy urlop na pracę naukową 1951-1953 rozpoczął pisanie pracy habilitacyjnej, która, mimo że w 1953 roku przyjęła ją Rada krakowskiego Wydziału Teologicznego, została odrzucona przez Ministerstwo Oświaty i tytułu docenta Karol Wojtyła nie uzyskał (uzyskał go dopiero w 1957 r.). W roku 1956 objął za to katedrę etyki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. 28 września 1958 roku w Katedrze na Wawelu został konsekrowany na biskupa. Wtedy też powstały jego najgłośniejsze prace, które przyniosły mu sławę wśród teologów - "Miłość i odpowiedzialność" (1960) oraz "Osoba i czyn" (1969). W 1962 i 1963 r. uczestniczył w pracach I i II sesji Soboru Watykańskiego II. W styczniu 1964 został przez papieża Pawła VI nominowany arcybiskupem metropolitą krakowskim, a w listopadzie wziął udział w trzeciej sesji Soboru Watykańskiego. Wtedy też uczestniczył w prywatnej audiencji u ówczesnego papieża, z którym stosunki zacieśniał przez następne lata. Razem pracowali na encykliką "Humanae vitae" (1968), zaś w roku 1976 Paweł VI zaprosił kardynała Wojtyłę do poprowadzenia rekolekcji wielkopostnych w Watykanie.

29 września 1978 roku, po trzydziestu trzech dniach sprawowania swojej funkcji, zmarł następca Pawła VI, Jan Paweł I. 13 października na konklawe mające wyłonić kolejnego papieża zebrało się w Watykanie 111 kardynałów. Po trzydniowych obradach, 16 października 1978 roku Karol Wojtyła został obrany pierwszym od 400 lat papieżem nie-Włochem. Wtedy to zapowiedziany przez kardynała Pericle Feliciego słowami "Habemus Papam" Jan Paweł II, takie bowiem imię przybrał, po raz pierwszy pojawił się w oknie Bazyliki św. Piotra i po raz pierwszy wygłosił błogosławieństwo "Urbi et Orbi".

Jan Paweł II nazywany jest często papieżem - pielgrzymem. Ustanowił pierwsze w dziejach kościoła spotkania modlitewne wszystkich wyznań. Nawiązał dialog z Żydami. Odbył blisko 200 podróży zagranicznych, wielokrotnie był w Polsce. Reforma prawa kanonicznego (1984), opracowanie nowego "Katechizmu Kościoła Katolickiego" (1992), reorganizacja Kurii Rzymskiej, liczne encykliki, kanonizacje i beatyfikacje - to istotne osiągnięcia Kościoła pod przewodnictwem papieża Polaka. Ważniejszymi przesłaniami pontyfikatu Jana Pawła II są: respektowanie praw człowieka i prawa do pracy, walka o pokój, sprzeciw wobec totalitaryzmów, nowa ewangelizacja i odnowienie na skalę światową, duszpasterstwa młodzieży.

Zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godz. 21:37.

Mikołaj Kopernik

Polski astronom, urodzony w 1473 r. w Toruniu przy ul. św. Anny (obecnie: Kopernika). W latach 1491-1495 studiował w Krakowie,  a następnie we Włoszech (Bolonia, Padwa, Ferrara). W 1503 doktoryzował się z prawa kanonicznego. Po powrocie do Polski mieszkał w Lidzbarku Warmińskim, Fromborku (1510), Olsztynie (1520-1521, w czasie wojny polsko-krzyżackiej).
Opracował heliocentryczny model Układu Słonecznego, według którego Słońce znajduje się w centrum, Ziemia jest planetą i podobnie jak pozostałe planety obiega Słońce po orbicie kolistej. Jego teoria została opublikowana w 1543 r.  w księdze  De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach sfer niebieskich). Mimo zadedykowania dzieła ówczesnemu papieżowi, nie została przychylnie przyjęta przez Kościół, a nawet umieszczono ją w 1616 r. w indeksie ksiąg zakazanych. Teoria Kopernika wpłynęła na sposób patrzenia na miejsce Ziemi i człowieka we Wszechświecie i stała się podstawą rozwoju nauk ścisłych. Określa się ją mianem "rewolucji kopernikańskiej". Z idei Kopernika wywodzi się późniejsza zasada kosmologiczna, według której część Wszechświata dostępna obserwacjom nie różni się od jego pozostałych części. W wersji uogólnionej przyjmuje się, że żaden punkt we Wszechświecie nie jest wyróżniony.

Kopernik był także matematykiem, lekarzem, prawnikiem, ekonomistą, publikował prace o reformie monetarnej i sformułował prawo, iż "gorszy pieniądz wypiera z rynku lepszy".

Imię Kopernika nadawano sondom kosmicznym, instytucjom i obiektom na ciałach niebieskich. Noszą je:

• duży krater na Księżycu (107 km średnicy)

• duży krater na Marsie (292 km średnicy)

• planetoida nr 1322 (orbita 1.86 - 2.99 j.a., okres obiegu 3.77 lat)

• OAO-3 Copernicus (1972-065A) - amerykański satelita do obserwacji  w promieniach nadfioletowych i rentgenowskich, działał w latach 1972-1980

• Kopernik 500 (Interkosmos 9; 1973-022A) - satelita radziecko-polski  do badania promieniowania Słońca i jonosfery, działał w roku 1973

• Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

• Centrum Astronomiczne im. Mikołaja Kopernika Polskiej Akademii Nauk (CAMK)

• w Toruniu znajduje się Dom Kopernika będący muzeum poświęconym astronomowi.

 

Polscy Nobliści

Sześcioro Polaków: Marię Curie – Skłodowską (1903 i 1911), Henryka Sienkiewicza (1905 r.), Władysława Reymonta (1924 r.), Czesława Miłosza (1980 r.) , Lech Wałęsa (1983) i Wisławę Szymborską (1996 r.) uhonorowano dotychczas Nagrodą Nobla.

Maria Skłodowska-Curie była dwukrotną laureatką nagrody Nobla. Raz z dziedziny fizyki w 1903 r. wraz ze swym mężem za odkrycie polonu i radu, powtórnie zaś w 1911 r. z dziedziny chemii za wyodrębnienie w stanie czystym preparatów radu oraz radu w stanie metalicznym. Natomiast pierwszego literackiego Nobla otrzymał w 1905 roku Henryk Sienkiewicz (1846-1916). Urodził się w Woli Okrzejskiej, studiował na wydziale prawa, a potem na filologiczno-historycznym w Szkole Głównej i w rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim. Poświęcił się pracy dziennikarskiej, wiele podróżował, a jego reportaże z Ameryki Północnej cieszyły się wielką popularnością. Wkrótce podjął pierwsze próby literackie. Pisywał nowele i humoreski o tematyce obyczajowej i społecznej. Najlepiej czuł się jednak tworząc powieści historyczne. Sławę literacką przyniosła mu Trylogia pisana „ku pokrzepieniu serc”. Znaczącą pozycją w jego twórczości stała się powieść Krzyżacy, przypominająca w okresie pruskiej germanizacji polskie zwycięstwo pod Grunwaldem. Największą sławę przyniosła Sienkiewiczowi napisana w 1896 roku powieść Quo Vadis - obraz z czasów Nerona i rodzącego się chrześcijaństwa. Właśnie dzięki tej powieści tłumaczonej na wiele języków Sienkiewicz zyskał rangę pisarza europejskiego.

20 lat po Sienkiewiczu literacką nagrodę Nobla otrzymał w 1924 roku. Władysław Reymont (1867-1925) pochodzący ze wsi Kobiele Wielkie pod Radomskiem. Próbował w życiu różnych zawodów - był krawcem, występował w wędrownych teatrach, pracował na kolei Warszawsko- Wiedeńskiej. Debiutował w 1892 roku jako korespondent terenowy warszawskiego „Głosu” i nowelista w krakowskiej „Myśli”. Jego opowiadania i nowele cieszyły się dużą popularnością, jednak pierwszą powieścią, z której sam autor był zadowolony, była Ziemia obiecana. W latach 1899-1908 tworzył Reymont swoje najgłośniejsze dzieło - Chłopów, epopeję życia polskiej wsi z przełomu XIX i XX wieku. Właśnie za tę powieść w 1924 roku wyróżniono Reymonta literacką Nagrodą Nobla.

Kolejnego literackiego Nobla otrzymał w 1980 roku przebywający wówczas na emigracji w USA poeta Czesław Miłosz, który zmarł 14 sierpnia tego roku. Noblista pochowany został 27 sierpnia w Krypcie Zasłużonych klasztoru oo. Paulinów na Skałce w Krakowie. Czesław Miłosz urodził się w 1911 roku na Litwie. Podczas studiów prawniczych na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie był współzałożycielem grupy poetyckiej Żagary i współredaktorem pisma o tej samej nazwie. W 1933 roku wydał pierwszy tom poezji Poemat o czasie zastygłym. Pracował później w Polskim Radiu w Wilnie i w Warszawie, ogłaszał wiersze i artykuły w licznych pismach literackich, m.in. w „Ateneum”, „Kwadrydze” i „Pionie”. Po zajęciu Wilna przez Sowietów uciekł do Warszawy, gdzie w czasie okupacji uczestniczył w podziemnym ruchu literackim pod pseudonimem Jan Syruć. Okupacyjne wiersze Miłosza ukazały się po wojnie w tomie Ocalenie. Od 1945 roku pracował w dyplomacji - najpierw w konsulacie polskim w Nowym Jorku, później w ambasadzie polskiej w Waszyngtonie, wreszcie jako sekretarz ambasady w Paryżu. W 1947 roku w „Twórczości” ukazał się jego Traktat moralny. W 1951 roku odmówił powrotu do Polski, pozostając we Francji, podjął współpracę z paryską „Kulturą”. W 1953 roku ukazał się Zniewolony umysł i Zdobycie władzy a cztery lata później Traktat poetycki. Zaproszony na wykłady na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley w 1961 roku osiadł w USA na stałe jako profesor języków i literatur słowiańskich. Publikował głównie w Paryżu i w Stanach Zjednoczonych, w PRL przez wiele lat jego twórczość była na indeksie. Zbiory esejów Widzenia nad zatoką San Francisco, Ziemia Ulro, Ogród nauk i tomy wierszy Gucio zaczarowany, Miasto bez imienia, Gdzie słońce wschodzi i kędy zapada to tylko niektóre tytuły, które przyniosły mu w 1980 roku literacką Nagrodą Nobla. Najnowsze tomiki poezji Miłosza to: To oraz, wydane w zeszłym roku Orfeusz i Eurydyka i Druga przestrzeń.

W 1983 r. Pokojową Nagrodę Nobla otrzymał Lech Wałęsa. Urodził się w 1943 r. W latach 1967 – 76  i 1980-81 i od 1983 r. pracownik Stoczni Gdańskiej (wówczas im. Lenina). Zwalniany z pracy za działalność związkową. W grudniu 1970 r. członek Komitetu Strajkowego. Od 1978 r. członek komitetu założycielskiego Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W sierpniu 1980 r. współorganizator strajku w Stoczni Gdańskiej, przewodniczący Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Współzałożyciel NSZZ Solidarność. W stanie wojennym internowany (od grudnia 1981 do listopada 1982 r.). Po zwolnieniu kontynuował działalność polityczną            i związkową. W latach 1987 - 90 przewodniczący Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ Solidarność. W 1989 r. współtwórca porozumień Okrągłego Stołu. W 1990 roku został wybrany na Prezydenta RP. Funkcję tą piastował do 1995 roku, kiedy przegrał w drugiej turze z Aleksandrem Kawaśniewskim.

W 1996 roku literacką Nagrodę Nobla odebrała Wisława Szymborska, polska poetka. Urodziła się 2 lipca 1923 roku się w Bninie pod Poznaniem; od 1931 roku mieszka w Krakowie, gdzie po wojnie studiowała polonistykę i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zadebiutowała jako poetka w 1945 roku. Wydała m.in. Dlatego żyjemy (1952), Pytania zadawane sobie (1954), Wołanie do Yeti (1957), Sól (1962), Wszelki wypadek (1972), Tarsjusz i inne wiersze (1976), Wielka liczba (1976), Ludzie na moście (1986). Każdy z nich, począwszy od zbioru Wołanie do Yeti, czytelnicy i krytyka przyjmowali entuzjastycznie. W 2003 roku, po 9-letniej przerwie, Szymborska opublikowała nowy tomik Chwila.

Polscy Olimpijczycy

Po raz pierwszy na Igrzyskach Olimpijskich reprezentacja II Rzeczpospolitej uczestniczyła w 1924 roku w Paryżu. Występ Polaków był raczej nieudany, jednak z Francji przywieźliśmy dwa medale:

-srebro, pierwszy medal w historii  Polski, wywalczyła drużyna w   wyścigu   torowym   na   4km,   w   składzie:   Lange,   Łazarski, Stankiewicz i Szyczyk, -brąz zdobył Adam Królikiewicz w jeździectwie,

Pierwszy złoty medal w historii zdobyła 'już cztery lata później, w Amsterdamie, Halina Konopa..Ka. Polka okazała się najlepsza w rzucie dyskiem. Ponadto dyskobolka została okrzyknięta Miss Igrzysk w 1928r. Największa ilością medali mogą się pochwalić lekkoatleci, aż 44. Tuż za nimi są bokserzy, zapaśnicy i szermierze.

Los Angeles to debiut olimpijski jednego z najsławniejszych polskich sportowców Janusza Kusocińskiego. W biegu na 10 kilometrów Polak zdeklasował wszystkich rywali,

Londyn 1948r. to najbardziej nieudana Olimpiada w historii. Z Anglii przywieźliśmy tylko jeden brązowy medal, a w zawodach udział brało zaledwie 24 reprezentantów. Igrzyska Olimpijskie w Moskwa 1980r. przyniosły reprezentacji Polski rekordową ilość 32 medali. Jednak wydarzeniem, które najbardziej zapadło w pamięci moskiewskich kibiców jest słynny gest Kozakiewicza. Po wykonaniu skoku o tyczce, którym pokonał radzieckich rywali i ustanowił rekord świata, Władysław Kozakiewicz triumfalnie wykonał, w stronę publiczności gest. Polak zareagował w ten sposób na gwizdy w trakcie jego skoku.

Jak pozostałe państwa bloku wschodniego Polska zbojkotowała Igrzyska w Los Angeles.

 W 1988 roku rozpoczął się okres nieurodzaju. Polska w klasyfikacji w Seulu zajęła dopiero 20 miejsce. Na XXVIII Letnie Igrzyska Olimpijskie w Atenach, Polska wysłała ekipę narodową liczącą 202 zawodników. Polscy sportowcy zdobyli jedynie 10 medali, co w kraju uznano za nieudany występ.

Jednocześnie często Polacy zajmowali miejsca tuż za podium. Najwięcej medali (3) zdobyła pływaczka Otylia Jędrzejczak, wyrównując tym samym rekord Ireny  Szewińskiej (liczba zdobytych przez Polaka medali podczas jednych Igrzysk).  Do   historii    przeszedł także   Robert Korzeniowski, który zdobył swoje czwarte  złoto w chodzie.

W latach 1924-2006 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich Polskę reprezentowało w 25 dyscyplinach olimpijskich1914 sportowców, z czego 1534 mężczyzn i 375 kobiet, a na Olimpiadzie Zimowej 673. Najwięcej złotych medali (7) przyniosły Polakom Igrzyska w Tokio, Monachium, Montrealu i Atlancie. Największą ilością medali mogą się pochwalić lekkoatleci, aż 44. Tuż za nimi są bokserzy, zapaśnicy i szermierze.

 

 

 

 

MULTIMEDALIŚCI:

-Irena Szewińska - 7 medali, w tym:  3 złote,

2 srebrne, 2 brązowe

-Jerzy Pawłowski -    5 medali, w tym:  l złoty,

3 srebrne, l brązowy

-Witold   Woyda   -  4   medale,   w  tym:   2  złote, l srebrny, 
 l brązowy.

Jeremi Przybora (ur. 12.12.1915 w Warszawie- zm. 4.03.2004 w Warszawie)

Jeremi Przybora był jednym z najwybitniejszych twórców w historii polskiej muzyki estradowej  i współzałożyciel legendarnego "Kabaretu Starszych Panów". - Gdyby Jeremi Przybora pisał np. po francusku, to wymieniano by Go jednym tchem obok Brassena, Brela czy Viana - pisał Wojciech Młynarski we wstępie do "Piosenek prawie wszystkich" Przybory. Był kimś więcej niż tylko tekściarzem i librecistą - Przybora wpływał na wyobraźnię i język kilku pokoleń Polaków.  To, że o podejrzanych typach mówimy dzisiaj "tanie dranie", ironicznie nucimy "wesołe jest życie staruszka", wiemy,  że najważniejsze w życiu jest "by żądz moc móc wzmóc", a "piosenka jest dobra na wszystko", zawdzięczamy właśnie jego piosenkom. Przyszły twórca Kabaretu Starszych Panów karierę zaczynał jeszcze przed wojną jako spiker Polskiego Radia. W czasie okupacji był m.in. współwłaścicielem i sprzedawcą w sklepie. Po wojnie trafił do bydgoskiego radia - tam zaczął pisać swoje pierwsze satyryczne teksty.

Po powrocie do Warszawy podjął pracę w Polskim Radio. W 1949 roku wraz z kompozytorem Jerzym Wasowskim założył słynny Teatrzyk Eterek nazywany "najszerszym uśmiechem radia czasów stalinowskich". Bohaterami byli m.in.: wdowa Eufemia (do tej roli pozyskano Irenę Kwiatkowską, grany przez Andrzeja Mularczyka profesor Pęduszko, czyli Śmieszny Staruszek oraz nierozwijający się ani fizycznie, ani umysłowo chłoptaś Mundzio (w tej roli wystąpił Tadeusz Fijewski).

W 1958 roku ruszył telewizyjny Kabaret Starszych Panów, w którym występowali najwybitniejsi artyści, m.in. Kalina Jędrusik, Wiesław Michnikowski, Irena Kwiatkowska, Mieczysław Czechowicz, Wiesław Gołas. W ciągu 8 lat wyemitowano 16 odcinków Kabaretu. - W Kabarecie Starszych Panów niby nie mówiło się o polityce, a jednak nikt tak dowcipnie nie podsumowywał paranoi poprzedniego systemu jak Jeremi, pisząc na przykład "Kino nieczynne - ekran w pralni" albo "Załamałem się dopiero w kolejce po jajka, kiedy kazano mi przynieść własne skorupki" - wspominała Magda Umer. Jeremi Przybora tworzył nie tylko na potrzeby Kabaretu - napisał scenariusz filmu "Upał" w reżyserii Kazimierza Kutza, był autorem libretta i tekstów piosenek spektakli teatralnych. Pisał także książki (m.in. "Spacerek przez Eterek", 1957, "Dziecko szczęścia", 1975, "Divertimento", 1976, "Mieszanka firmowa", 1977). W 1978 roku, niezmiennie z Jerzym Wasowskim, założył Kabaret Jeszcze Starszych Panów.

Przybora stworzył dziesiątki skeczów i piosenek, które do dziś umie na pamięć połowa Polaków, ale też mnóstwo świetnych, niewielkich opowiadań humorystycznych zgromadzonych w kilku zbiorkach. Trzytomowe "Memuary" (1998) uchodzą za wzorzec polskiego pamiętnikarstwa. W ostatnich latach życia Przybora poświęcił się głównie przekładom klasyki dla dzieci m.in. "Piotrusia Pana". Na podstawie tego przekładu powstał potem słynny musical w teatrze Roma.

Stanisław Staszic

Stanisław Staszic (1755-1826) był jednym  z najwybitniejszych postaci polskiego oświecenia, wybitny uczony, filozof, przyrodnik, działacz, pisarz polityczny, ksiądz. Po rozbiorach poświęcił

się pracy nad rozwojem gospodarczym kraju oraz rozwinął szeroką działalność organizatorską w dziedzinie nauki i oświaty. Od 1808 roku do 1826 roku był prezesem Towarzystwa Przyjaciół Nauki. Własnym kosztem wzniósł dla niego dwie kolejne siedziby, zainicjował i w znacznej mierze sfinansował wystawienie pomnika Mikołaja Kopernika, ofiarował Towarzystwu własną bibliotekę i zbiory przyrodnicze, inicjował i zachęcał do badań innych członków Towarzystwa, wzywając do "bycia narodowi użytecznym". Jednym z dzieł Stanisława Staszica, które ugruntowało jego sławę i popularność, było Towarzystwo Hrubieszowskie. Żywiąc głębokie przekonanie, że przeznaczeniem człowieka na ziemi jest "miłość bliźniego ziszczana przez dobre czyny", Staszic postanowił swoje życie na to poświęcić, aby móc polepszyć los "kilku lub kilkadziesiąt" rodzin  i "swobodniejszym uczynić ich życie". W tym celu wcześnie i na całe życie ograniczył swoje potrzeby, aby z ich oszczędności móc zrobić ofiarę dla drugich, od niego bardziej potrzebujących. Swoje dobra ziemskie  w Hrubieszowskiem przekazał mieszkańcom tych włości, tworząc Towarzystwo Rolnicze Hrubieszowskie "wspólnego ratowania się w nieszczęściach" (1816). Utworzenie Księstwa Warszawskiego w 1807 r. otworzyło przed Staszicem drogę do urzędów publicznych, których jako mieszczanin  w okresie Rzeczpospolitej szlacheckiej pełnić nie mógł. Wszedł zaraz do składu Izby Edukacyjnej, szybko awansował na referendarza w Radzie Stanu, w 1810 r. był już radcą stanu; po utworzeniu Królestwa Polskiego wszedł jako radca stanu do komisji spraw wewnętrznych oraz do komisji oświecenia, w 1824 r. został ministrem stanu. Zajmował się organizacją szkolnictwa, współtworzył m.in. Szkołę Akademiczno-Górniczą w Kielcach, Uniwersytet Warszawski, Szkołę Przygotowawczą do Instytutu Politechnicznego. Jednocześnie jako dyrektor Wydziału Przemysłu i Kunsztów w komisji spraw wewnętrznych inicjował i nadzorował produkcję kopalń i hut, budowę dróg, organizował Korpus Górniczy, wystawy rękodzieł i przemysłu. Za to wszystko otrzymał dwa najwyższe polskie ordery: św. Stanisława I klasy (1815) i Orła Białego (1818). Poglądy swoje wyłożył w dwóch dziełach: w "Uwagach nad życiem Jana Zamoyskiego" i w "Przestrogach dla Polski". Pisarz przywiązuje dużą wagę do wychowania młodzieży, dla której celem powinno być dobro ojczyzny. Ponieważ szczęście społeczeństwa wynika z użyteczności wszystkich jego członków, dlatego, jak pisał, "końcem edukacji krajowej powinna być użyteczność obywatela". Proponuje, by w szkołach stosowano zasadę łączenia teorii z praktyką.

Do dnia dzisiejszego Stanisław Staszic uważany jest  za najwybitniejszą postać polskiego oświecenia. Doceniali go też jemu współcześni. Pogrzeb Staszica przybrał charakter manifestacji, młodzież pielgrzymowała na jego grób na Bielanach, mnożyły się wiersze ku czci zmarłego

Wybory patrona naszej szkoły odbędą się w następujących terminach:

8 luty 2009 r.  – Głosowanie rodziców na spotkaniach z wychowawcami klas.

11-13 luty 2009 r. godz. 11:15  – Głosowanie nauczycieli.

11-13 luty 2009 r. – Głosowanie uczniów wg poniższego harmonogramu: